Elena (8) - Kameleon

Vanaf haar geboorte veel in het ziekenhuis. Tussendoor thuis op háár bank in de woonkamer. Futloos en timide. Met een felle opleving als iemand het waagde aan haar speelgoed te komen. Toen ze zes was gingen haar ouders akkoord met opname in het Medisch KleuterDagverblijf (MKD). Het ‘medische’ gaf de doorslag. Van een passieve zieke werd Elena een actief kind met een ziekte. Een prachtige èn pijnlijke ontdekking van haar toentertijd overbezorgde moeder.

‘Ik wilde gewoon goed op Elena letten. De andere vier zijn gezond. Zij was mijn kleine baby. Mijn man maakte het weinig uit. Hij is mijn man niet meer: ik ben gescheiden. Want hij wilde Elena niet meer thuis hebben. Eerst dacht ik ook dat een tehuis voor haar het beste was. Maar ik ben veranderd: ze doet het prima op school, speelt de hele dag, zegt slimme dingen.’ Elena: ‘ik zei gisteren dat er een papa- en mamahuis moest komen. Net als De Krabbebossen, maar dan voor grote mensen want daar kun je veel leren. En daar krijg je PAD en help je elkaar als je iets moeilijk vindt. Toen ik hier kwam, wou ik niks. Alleen maar liggen in bed. Maar ik moest buiten spelen en naar school. Therapie vond ik fijn. Kliederen met verf en klei. En dat de juf ‘lieve schat’ zei toen ik haar met de spuit had natgemaakt.’ De creatief therapeute: ‘van een vastgeklonken kind werd Elena een levenslustige meid. De schelp brak open. Ook bij fysiotherapie en logopedie. Ze ontdekte haar lijf en stem. Onze bemoeienis werkte als smeerolie. Ze wilde geen zieke baby meer zijn en ging har eigen zaakjes regelen: aankleden, wassen, tafel dekken, opruimen.

Onafscheidelijke vriendjes
In de groep toonde Elena zich een solist. Stilletjes sloop ze rond. Als iemand te dichtbij kwam was het heibel. De omslag kwam door Alex, een nieuwe jongen, twee jaar jonger. Elena ging voor hem zorgen. Tot Alex protesteerde: het was hier geen kleuterschool. Maar vriendjes zijn dat wou hij wel. Ze werden onafscheidelijk. Door hem zette Elena de eerste stap naar interactie. Elena: ‘Alex ging altijd op weekend. Dat wou ik ook. Naar mijn mama, broertjes en zusjes. Dan zette ik in het emotieblok ‘verdrietig of niet leuk’. En dan gingen we daar over praten. En dan pakte ik het kaartje ‘leuk’. Ondertussen ging het tussen Elena´s ouders slecht. Haar moeder kwam tweemaal per week, telkens met één van de andere kinderen, zonder haar man. ‘De groepswerkers lieten me alles zien. Zo wilde ik het graag. Maar mijn man schaamde zich voor zijn familie en vrienden, bleef bang voor Elena´s ziekte, wilde haar het liefst verbergen. We hadden veel ruzie. Zelfs als de gezinsbegeleider erbij was. Die liet ons samen praten. Toen zei mijn man: ‘of jij weg of Elena weg’. Ik heb veel gehuild want hoe kon ik mijn grote dochter wegdoen?’

Uiteindelijk verhuisde Elena´s moeder met haar kinderen. En elk weekend was Elena er. Haar restte slechts één wens: voorgoed naar huis. Deze zomer is het zover. En krijgt Elena – ter ondersteuning van een nog fragiele basis - dagbehandeling in de Kameleon. Of zoals Elena zegt: ‘mama en ik gaan kameleonnen’.