Kevin (6) - MKD

Temperament
Kevin. Een kleine twee jaar in De Stegel. Ooit een onhandelbaar ventje. Op school: geen seconde aandacht, nooit een werkje af, huilende medekleuters om hem heen. Thuis: een eeuwige turbo, het ene ongelukje na het andere, altijd agressief naar zijn zusjes. Hoe die loeiende motor tot rust brengen? Een moeizaam traject. Waar zat het? In zijn temperament, zijn kwakkelende gezondheid met legio oorontstekingen of zijn thuissituatie met pa en ma in huwelijkscrisis? Patricia, zijn moeder: ‘we voelden ons steeds schuldiger. Dus staken we onze kop dieper in het zand. Later waren we blij met het MKD. Toen niet. Het was alsof iedereen ons met de vinger nawees…. Jullie zijn fout.’ Ferry, haar man: ‘het ging slecht tussen ons. Dan denk je dat Kevins gedrag daardoor komt. Tot ze bij het MKD zeiden dat ze onze verhalen herkenden. Maar dan begin je pas.’

Kevin was als een emmer die constant overliep. Die impulsiviteit versluierde zijn aanhankelijkheid, zijn goede bedoelingen. Bij het minste of geringste uit zijn evenwicht. Zeker toen hij begon te beseffen dat er bij hem altijd iets fout liep. Met inmiddels schaars geworden complimentjes wist hij zich geen raad. De groepswerker: ‘wat we met z’n allen moesten concluderen was ADHD. Alles wees erop. We gingen zijn dag opdelen in piepkleine stukjes. Brachten rust en regelmaat. Aanvankelijk lieten we hem dingen doen die hij kende. Zijn zelfvertrouwen keerde terug. Toen introduceerden we mondjesmaat nieuwe stapjes. Alles voorspelbaar en begrensd. Soms een beloning – een cracker of een plaatje- soms een straf – geen spelletje met zijn vriendje Pim. Bij Kevin slaat zelfvertrouwen snel om in overmoed.’

Een veilige wereld
In de tussentijd ging het thuis ook beter. Kevins ouders hadden hulp gevonden voor hun huwelijksproblemen. En waren in hun hart blij met de ADHD-diagnose – hun kind had aan al de ellende weinig kunnen doen. Al bleef hij voor problemen zorgen. De hometrainer van De Stegel ondersteunde het gezin op de drukste momenten: tijdens het eten en bij het slapen gaan. Patricia: ‘we leerden er allemaal van. Hoe zorg je voor zo min mogelijk prikkels, een veilig wereldje om hem heen? Hoe komen het MKD en wij op één lijn. Hoe geef je zo’n brokkenpiloot toch positieve aandacht? Maar er zijn meer mensen. De ouders van mijn man. Die snapten niks. Terwijl je ze elke dag ziet. Toen kwam de gezinsbegeleider met een familiegesprek.’ Ferry: ‘heel goed. Mijn moeder zei dat het haar speet. Dat ze te hard had geoordeeld. Ze begreep dat ze Kevin niet met haar andere kleinkinderen mag vergelijken. Sindsdien kunnen we beter praten. En af en toe helpt ze ons. Ook met Kevin.’

Kevin ligt te spartelen in het water. Grijpend naar het speelgoed om hem heen. Een jongen die onstuimig reageert op alles wat onverwacht zijn leven binnenkomt. Zoetjesaan maken zijn ouders en het MKD hem vertrouwd met zijn nieuwe school. Onlangs ging hij kijken. En nu praat hij er elke dag over: ‘na de vakantie, ga ik naar juf Mia. En dan moet ik weer met het busje, een ander busje. En dan zie ik jullie nooit meer. Maar Pim wel hè?’